สวัสดีชาวโลก – -’

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

ย้ายๆ ได้เวลาอพยพ

เก็บข้าวของล่ะค่ะ

ย้ายบ้านไป Word Press แล้วนะคะ

แบบว่าบ้าเห่อ อยากรู้ว่ามีอะไรดีถึงต้องให้ย้ายไป

โบกมือลา Windows Live ที่ร่วมทางกันมานานอย่างเงียบๆ

เราคิดถึงเธอแน่นอน เพื่อนยาก

เดินย่ำต๊อกบนเส้นทางอันเดียวดายไปสู่บ้านใหม่ที่ Word Press

ม่ายยยย

อะไรกัน!

ทำไมอยู่ๆ windows live ก็จะหยุดให้บริการซะงั้นล่ะ

แล้วอย่างนี้จะไประบายอารมณ์ที่ไหนล่ะนี่!!!!

แล้วไอ้ word press นี่อะไร ยังไง?

ต้องย้ายใช่มั้ย ถึงจะใช้ต่อได้

งง

เหตุผลคืออะไรคะวินโดวส์???

เปล่า เปลี่ยว

อีกครั้ง กับการดูหนังคนเดียว

หันไปก็เจอแต่คนมาคู่

นั่งดูคนเดียวก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่นา…แต่แบบว่า มันไม่มีใครให้พูดคุยด้วยเท่านั้น

ดีนะ ไม่ตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ ด้วยการโทรไปชวนใครบางคนมาดูหนังด้วยกัน

ดูหนังคนเดียวนี่ล่ะ สนุกอยู่คนเดียว ซาบซึ้งกับอารมณ์ของหนังคนเดียวก็โอเคนะ

บ้าที่สุด! ตั้งใจอ่านหนังสือดิวะ!!!

เหลวไหลจริงๆเลย

รู้ทั้งรู้ ว่าเหลืออีกไม่ถึงยี่สิบวันก็จะสอบแล้ว

แต่ทำไมยังคงเล่นอะไรอย่างนี้อยู่

ทุ่มเทกับการอ่านหนังสือให้มันมากกว่านี้ได้มั้ยยยย

อ่านให้มันต่อเนื่อง ไม่ใช่ อ่านจบแล้วก็เล่นต่ออีกยาวเลย

ไม่ได้เรื่อง!!!!

ทำไมเจ็บแล้วไม่รู้จักจำ!!!

แล้วอย่ามาร้องว่าอ่านไม่ทันเชียวนะ

ระวังไว้ให้ดี

the unexpect greeting

สัปดาห์นี้ตารางชีวิตดูไม่ค่อยอยู่กับที่ ต้องออกไปข้างนอกเกือบทุกวัน

ก็เลยไม่มีเวลามาเล่นคอมตอนกลางวันเท่าไหร่นัก

ไหนๆก็ไหนๆ มันวันพฤหัสแล้ว ออนเอ็มซักหน่อย…คิดถึงใครบางคนเหมือนกันนะ

พอดีกับที่เปิดเอ็ม งานก็เข้า เลยยังไม่ได้เช็คอะไร ทั้งเมลทั้งคอนแทค

ทำงานไปพลางๆ เพราะคิดว่ากลับมาทำคืนนี้อาจไม่ทัน

ก็พอดีกับที่ "ใครคนนั้น" ทักทายเข้ามาอย่างไม่คาดคิดและไม่ได้ตั้งตัว

และก็เช่นทุกครั้ง ที่เรามักทักทายกันด้วยภาพ มากกว่าคำพูด

สำหรับเรา ภาพนั้นมันชวนให้คิดไปไกลกว่าการทักทายธรรมดา แต่สำหรับคนที่ส่งภาพมา ไม่รู้ว่าต้องการสื่อตามนั้นจริงๆ หรือแค่ส่งผ่านๆ

แต่ไม่ว่ายังไง ภาพเล็กๆภาพนั้น ก็ทำเอาเราใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือไม้กดปุ่มนั่นนี่สะเปะสะปะเลยทีเดียว

ระหว่างคุยไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว

นี่สินะ ที่เค้าเรียกว่า สิ่งเล็กๆ…ไม่ว่ามันจะเรียกว่าอะไร ส่งมาด้วยความรักหรือไม่

มันก็ได้ทำให้หัวใจของเราชุ่มชื่นขึ้นมาอีกครั้ง…แม้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม. 

เอาอีกละ

เป็นวันอาทิตย์ที่งัวเงียที่สุดในเทอมนี้

ทำงานตั้งแต่ 5 ทุ่ม ถึง ตี 5…สว่างคาตา

มีทำบุญตอน 9 โมง…ตื่นไม่ไหวค่ะ ไปอีกทีก็กินข้าวกันแล้ว

พอช่วงบ่ายไปสอนพิเศษก็ไม่ได้สอนอีก ไม่ไหวๆ หัวสมองไม่แล่นเลย

เลยยกไปสอนวันพุธแทน สอนครั้งสุดท้าย ต้องจัดใหญ่

กลับมาก็ยังไป hangout กับแก๊งค์อีก วันนี้มีคาราโอเกะต่อด้วย ทั้งที่เมื่อ 3 วันก่อนก็เพิ่งร้องไป

ทำไมไม่อ่านหนังสือให้บ่อยเท่ากับออกไป hangout นะ!!!