การ์ตูนซีดเลย คุณปุ้ย(ลูกค้าที่ดิวงานด้วย) ก็ซีดพอกัน เพราะได้ของแล้วไม่ไ้ด้เช็คดู จนส่งให้ลูกค้าที่สั่งถึงได้รู้ว่าทำผิดไป เหอๆๆ
คุยกันต่างคนก็ต่างกังวล คงจะกำลังซีดกันอยู่ ทั้งเช้าเราเลยได้แต่ตามเรื่องงานตัวนี้ให้เรียบร้อย เพื่อจะได้ส่งต่อให้ฝ่ายอื่นได้ผลิตใหม่ให้เร็วที่สุด
เย้ออ ดีนะที่บอสไม่ว่าอะไร เพราะสืบไปสืบมาเราทำถูกแล้ว เป็นฝ่ายผลิตที่พลาด แต่ฝ่ายผลิตไม่ได้คุยกับลูกค้านี่หว่า เราเว้ยยย

ฮ่วย!
เชื่อได้ว่า อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง คุณปุ้ยต้องโทรมาตามอีกรอบแน่ๆ
อ่ะ แล้วฝ่ายอาร์ตก็ยังไม่ส่ง a/w order เมื่อวานมาให้ซักที ฮ่วยๆๆ

บอกไม่ถูกว่ายังไง บางครั้งก็เบื่อ แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่า เราต้องปรับตัวนะ ไม่มีอะไรที่จะพอดีไปทุกอย่างหรอก

สถานที่ใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ ผู้คนรอบข้างก็ใหม่ ก็คือเป็นการเริ่มชีวิตใหม่เลยก็ว่าได้

สังคมในที่ทำงาน  แม่เป็นห่วงเรื่องนี้มาก พูดทุกวันตอนอยู่บ้าน

แต่เราก็เตรียมใจไว้ะระดับหนึ่ง ด้วยไม่รู้ว่าวัฒนธรรมองค์กรเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่า สภาพแวดล้อมแบบนี้ จะทำให้คนเป็นยังไง

พอมาอยู่ที่นี่ก็เลยไม่ช็อคมากนัก แต่จะว่าไป เราถือว่าค่อนข้างโชคดีที่ได้เพื่อนร่วมงาน(ซึ่งจริงๆ คือพี่ๆ) ที่เป็นกันเอง และยิ่งโชคดีกว่า เมื่อพี่ๆทีมเทรนเนอร์ วัยไม่ต่างกันมาก เลยสนิทกันได้เร็ว (สัปดาห์ที่สองก็ไปเดินตลาดนัดกับพี่แล้ว)

แต่การทำงาน ถือว่าค่อนข้างหนักนะ ตอนแรกก็ไม่อะไรมากนักกับการทำงานวันเสาร์ รู้แต่แรกแหละว่าทำงานวันเสาร์ด้วย แต่ไม่คิดว่าทำเต็มวัน และไม่เคยคิดว่าการทำงานวันเสาร์เป็นอะไรที่ทรมานใจเหลือเกิน

ที่ทรมานไม่ใช่เพราะว่ามันเยอะนะ แต่เพราะมันคือ วันเสาร์! นึกออกป่ะ แบบว่าปกติพอวันศุกร์เราก็…เฮ้ พรุ่งนี้ได้หยุดแล้ว และก็หยุดตั้ง 2 วัน
แต่พอทำงานวันเสาร์นี่สิ พอวันศุกร์ก็…เฮ้ย  พรุ่งนี้ตูต้องมาทำงานนี่หว่า -*-

เลยเห็นคุณค่าของวันเสาร์ขึ้นมาทันที (เค้าถึงว่าไม่เห็นค่าสิ่งที่มีอยู่ จนมันจากไป) แล้วขอโทษนะ วันเสาร์ก็เลิกงานซะ 5 โมงครึ่งเลย เต็มๆ

มันเลยเป็นธรรมดาที่พอ 4 โมงปุ๊บ ก็จะคิดแล้วว่า เสาร์นี้เราจะทำอะไรดีน้าา พรุ่งนี้ได้หยุดแล้ว…เฮ้ วันเดียว.

ช่วงเดือนแรก ไม่มีเสาร์ไหนที่เราอยู่ที่ห้องเพื่อพักผ่อนยาวถึงวันอาทิตย์เลย ต้องแอ่นไปปิ่นเกล้า ไปนอนกับแฝด หรือบางทีก็แอ่นกลับบ้าน ได้อยู่บ้านแค่แป๊บเดียว ก็ยังจะกลับ

บอกตรงๆ ว่าช่วงแรกที่มาอยู่ที่บางนา เป็นอะไรที่ “เหงามาก” มันยังไม่ชิน
แต่ตอนนี้ดีขึ้นละ กลายเป็นคนติดทีวีไปเลย ละครหลังข่าวนี่ดูทุกเรื่อง มีการซื้อแผ่นหนังมาดูด้วย

ตอนนี้ก็ได้แต่ตั้งใจเรียนรู้งาน และตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด กะมาตักตวงประสบการณ์เต็มที่
เผื่อว่าวันข้างหน้าเราจะมีกิจการเล็กๆ ของตัวเองบ้าง (เริ่มจะเพ้อ)

วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน เดี๋ยววันต่อไปค่อยว่ากันอีกที กลับบ้านดีกว่า

17:53

บราโว่!

ดีใจสุดกลั้น ได้มีที่ระบาย

เยส!!!

เพื่อนฉันคนหนึ่ง ที่คบกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้น เธอยังเป็นเพื่อนบ้านกับฉันอีกด้วย

เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของครอบครัวที่อบอุ่น จึงไม่แปลกที่พ่อแม่มักจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอเสมอ

ฉันไม่รู้ ว่าพ่อแม่ได้ถามเธอบ้างหรือไม่ ว่าสิ่งที่ท่านได้มอบให้ เป็นที่ต้องการของเธอหรือเปล่า

แต่ทุกวันนี้ เท่าที่ฉันสังเกต เธอดูไม่มีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ สิ่งที่พ่อและแม่้ได้หยิบยื่นให้กับลูกสาวของท่าน

ฉันมักจะเห็นเธอบ่นผ่านพื้่นที่ส่วนตัวในโลกไซเบอร์อยู่เสมอ ว่าเธอไม่มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่้

ครั้งสุดท้ายที่ฉันคุยกับเธอ รู้มาว่าเธอถูกบังคับให้เรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม เพราะตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอเรียนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์

อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันรู้มาโดยตลอดคือ เธอไม่ชอบภาษาอังกฤษ

จึงไม่แปลกที่เมื่อถูกบังคับให้ทำสิ่งที่ไม่ชอบ แล้วเธอจะไม่มีความสุข

ฉันเองก็เคย “ต้องทำ” สิ่งที่ไม่ชอบเหมือนกัน ต่างกันที่ว่า สิ่งเหล่านั้น เป็นสิ่งที่ฉันเลือกเอง

ฉันใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่ “ไม่ชอบ” มาตลอด 4 ปี ในมหาวิทยาลัย

ช่วงแรกฉันก็ไม่ต่างจากเพื่อนมากเท่าไหร่ ฉันทุกข์ อึดอัด ไม่มีความสุข

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

ฉันมองข้ามความรู้สึกเหล่านั้น และมองข้ามช็อตไปถึงวันที่ฉันจะได้หลุดพ้นจากสิ่งที่ทำอยู่

มันทำให้ฉันได้เห็นคุณค่าของการรอคอย ได้รับบทเรียนจากการอดทน

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันมีความภูมิใจในตัวเองมากขึ้น

จนถึงวันนี้ ฉันบอกไม่ได้หรอกว่าฉันมีความสุขกับมันแล้ว

ฉันรู้เพียงแค่ว่า ถ้าใจเราคิดว่ามันทุกข์ ไม่ว่าสิ่งที่ทำอยู่จะดีหรือมีคุณค่าแค่ไหน ตาเราก็จะมองไม่เห็น

หากแต่ใจเราไม่จมอยู่กับทุกข์ที่เราคิดว่ามันเป็น สักวันหนึ่งเราก็จะมองเห็นคุณค่าของมัน โดยไม่รู้ตัว

ฉันไม่อยากให้เพื่อนฉัน เป็นหญิงสาวที่จมทุกข์ เพียงแค่ต้องทำในสิ่งที่ไม่ชอบ

เพียงแค่เธอลองเปิดใจ รับสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

สิ่งที่เคยทุกข์ อาจบันดาลสุขให้โดยไม่รู้ตัว

“สุขทุกข์อยู่ที่ใจ”

หวังว่าฉันจะได้เพื่อนสาวที่สดใส ร่าเริง คนเดิมกลับมาในเร็ววัน.

ตามตารางปฏิทินการศึกษา วันนี้จัดว่าเป็นวันที่มีการเรียนการสอนวันสุดท้ายของปีการศึกษา 2553

ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของนักศึกษารหัส 50 หรือนักศึกษาปี 4 แทบทุกคณะ (ยกเว้นแพทย์ และสถาปัตย์)

และนั่นก็หมายรวมถึงเราด้วย…

ช่วงเข้ามหาลัยใหม่ๆ เคยได้ยินรุ่นพี่พูดให้ฟังว่า “สี่ปีในมหาลัย เป็นอะไรที่เร็วมาก” ตอนนั้นยังสงสัยในใจว่า มันจะเร็วกว่าที่อื่นได้ยังไง

จนกระทั่งวันนี้ที่เราได้ใช้เวลาสี่ปี กับชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยจนวันสุดท้าย

เชื่อแล้วว่า “สี่ปีในมหาลัย เป็นอะไรที่เร็วจริงๆ”

ในแง่ของการเรียน ถือว่าเป็นอะไรที่ผ่านไปไวมาก เมื่อมาย้อนมอง

แต่ในขณะนั้น การจะผ่านไปได้แต่ละเทอมของเรา เป็นอะไรที่หนักหน่วงที่สุดของชีวิต

เพราะการที่ไม่ได้รักในสิ่งที่ทำ ทำให้เราเกิดความรู้สึกว่า “ต้องทำ” มากกว่า “อยากทำ”

จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการฝืนใจเกิดขึ้น

แต่นั่นก็เป็นการฝืนใจที่เราได้เลือกเอง และถ้าย้อนกลับไปได้ เราก็คงจะเลือกเหมือนเดิม

เพราะสิ่งสำคัญและมีคุณค่ามากที่สุด คือสิ่งที่เราได้มาระหว่างการเดินทางที่ฝืนใจนี้นั่นเอง

ในแง่การใช้ชีวิต ถือว่าเป็นสี่ปีที่คุ้มค่าของเรา

กบตัวอ้วนจากบ้านนอก ได้ออกจากกะลา เปิดหูเปิดตา เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

อะไรที่ไม่เคยคิดจะทำ ก็ได้ทำ อะไรที่เคยคิดว่าง่าย ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ส่วนอะไรที่เคยคิดว่ายาก ก็ไม่ได้ยากเกินกว่าความพยายามของคน

เหนือสิ่งอื่นใด สี่ปีนี้ ทำให้เราได้รู้จัก และเข้าใจตัวเองมากขึ้น

ได้รู้ว่า ความพยายามที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งต่างๆ รอบตัว จะไม่เกิดประโยชน์เลย

ถ้าเรายังไม่รู้จักและเข้าใจตัวเองให้ดีเสียก่อน

ขอบคุณทุกสิ่งที่นำพาให้ชีวิตเรามาสู่จุดนี้

ขอบคุณทุกคนที่ได้รู้จัก ได้ร่วมงาน ได้ทำให้เราได้เรียนรู้

ขอบคุณทุกโอกาสที่มอบให้

ขอบคุณทุกความช่วยเหลือทั้งจากมือที่มองเห็น และมือที่มองไม่เห็น

ขอบคุณประสบการณ์ ที่หล่อหลอมให้เราเป็นเรา อย่างที่เราเป็น

ขอบคุณความผิดพลาด ที่ย้ำเตือนให้ฉุกคิดก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร

ขอบคุณมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง

ขอบคุณมหาวิทยาลัย ที่ให้ทุกอย่าง

ณ ตอนนี้ วันที่ 14 กุมภา…วาเลนไทน์สินะ แต่ไม่มีผลอันใดในทางกายภาพต่อเรา

มาสู่ประเด็นที่มีผลต่อเราดีกว่า นั่นก็คือ

ใกล้สอบแล้วเว้ย!!!

ฮือ…อ่านไม่รู้เรื่องอ่ะ การคลังนะการคลัง

เอาล่ะ พร่ำเพ้อพอละ ควรจะไปอ่านหนังสือต่อนะ

อ่อ ลืมบอกไปว่า งานบอล’67 ผ่านพ้นไปแล้วนะจ๊ะ มีเรื่องราวมากมายกับการทำงานปีนี้

อะไรดีๆ ที่เกิดขึ้นจะยังคงอยู่ในใจตลอดไป

ส่วนอะไรไม่ดี ไม่จำไว้ให้หนักจิต

ขอบคุณทุกคนที่ร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งของงานปีนี้

และขอบคุณมือที่มองเห็นและมองไม่เห็นทุกมือ ที่หยิบยื่นความช่วยเหลือต่างๆ มาให้

โตขึ้นอีกหน่อยแล้วนะ

สารภาพว่าใจหายนิดๆ ที่จะไม่ได้แวะไปเยี่ยมบ้านเก่าที่ Windows Live แล้ว

แต่ก็นะ เพื่อสิ่งที่ดีกว่า (หรือเปล่า?) เราก็อพยพโยกย้ายมาอย่างไม่เกรงใจใคร (แล้วต้องเกรงใจใคร?)

มาแล้วก็ขอเจิมกันซักหน่อย…ว่าแต่ว่า เปลี่ยนสีตัวอักษรตรงไหนฟะ? ไม่คุ้นชินอย่างแรง

เอาเป็นว่าค่อยๆ ปรับไปกันทีละนิดละกันเนอะ

ตื่นเต้นนะเนี่ยยย เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนลุค แต่ไม่เปลี่ยนใจนะจ๊ะ (ไอ้บ้าเอ๊ย อะไรของแกวะ)

เอาล่ะเว้ยเฮ้ย พิมพ์มาถึงบรรทัดนี้ ก็ยังคง งงๆ อยู่ดี มันดูขาวโล้นยังไงไม่รู้ แอบรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย อาจเป็นเพราะแปลกที่แปลกตา ยังไม่ชิน

โพสเอนทรี่แรกวันนี้ ไม่มีอะไรมาก

ขอ Happy Birthday คุณพ่อก่อนละกัน (พ่อไม่มีวันเข้ามาดูแน่นอน) 52 ปีแล้วนะคะป่าป๊า ยังหล่อเหมือนเดิม ฟิตเปรี๊ยะ แม้หลังๆ จะแอบมีพุงจนต้องแขม่วบ้าง ฮ่าๆๆ

แต่หนูมั่นใจว่า ถ้าเกิดมาเป็นผู้ชาย หนูหล่อกว่าแน่นอน (หน้าโขกกันมาเลยทีเดียว) คิคิ

แต่ขอระบายหน่อยเหอะ วันนี้เซ็งเลย นอกจากจะไม่ได้ไปดูสยามนิรมิตแล้ว ก็ยังไม่ได้ไปสอนปิดคอร์สอีก นักเรียนดันกลับหาดใหญ่กระทันหัน -.,-

ก็เลยได้ไปนั่งอ่านหนังสืออยู่กับบิ๋มที่ร้านกาแฟหอมกรุ่น ณ สถาบัน AIT หอมกรุ่นสมชื่อ

ไม่น่าเชื่อว่าแค่ร้านกาแฟบรรยากาศดีๆ ซักร้าน ก็ทำให้เราอ่านหนังสือไปได้เยอะเหมือนกันนะนี่

เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่านะ ชักหิวละ วันนี้คงต้องกินข้าวคนเดียวอีกแล้วสินะ

ไปกินข้าวแล้วกลับมาเล่นเกมต่อดีกว่า (แล้วหนังสือล่ะ? อยู่ตรงไหนของตารางชีวิตฟะ??)

แอร๊ยยยย เจอที่เปลี่ยนสีตัวอักษรแล้ววววว

แล้วมันเปลี่ยนขนาดยังไงวะ?

เดินย่ำต๊อกบนเส้นทางอันเดียวดายไปสู่บ้านใหม่ที่ Word Press
]]> http://katooniverse.wordpress.com/2010/09/29/%e0%b8%a2%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%86-%e0%b9%84%e0%b8%94%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%a7%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%9e%e0%b8%a2%e0%b8%9e/feed/ 0 katooniverse http://katooniverse.wordpress.com/2010/09/29/%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2/ http://katooniverse.wordpress.com/2010/09/29/%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2/#comments Wed, 29 Sep 2010 11:07:48 +0000 katooniverse http://katooniverse.wordpress.com/2010/09/29/%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2 ]]> อะไรกัน!

ทำไมอยู่ๆ windows live ก็จะหยุดให้บริการซะงั้นล่ะ

แล้วอย่างนี้จะไประบายอารมณ์ที่ไหนล่ะนี่!!!!

แล้วไอ้ word press นี่อะไร ยังไง?

ต้องย้ายใช่มั้ย ถึงจะใช้ต่อได้

งง

เหตุผลคืออะไรคะวินโดวส์???
]]> http://katooniverse.wordpress.com/2010/09/29/%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2%e0%b8%a2/feed/ 0 katooniverse