วันนี้ 27/7/11 ครบ 1 เดือนถ้วน ของการใช้ชีวิตพนักงานออฟฟิศ(ติดโรงงาน)
บอกไม่ถูกว่ายังไง บางครั้งก็เบื่อ แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่า เราต้องปรับตัวนะ ไม่มีอะไรที่จะพอดีไปทุกอย่างหรอก
สถานที่ใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ ผู้คนรอบข้างก็ใหม่ ก็คือเป็นการเริ่มชีวิตใหม่เลยก็ว่าได้
สังคมในที่ทำงาน แม่เป็นห่วงเรื่องนี้มาก พูดทุกวันตอนอยู่บ้าน
แต่เราก็เตรียมใจไว้ะระดับหนึ่ง ด้วยไม่รู้ว่าวัฒนธรรมองค์กรเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่า สภาพแวดล้อมแบบนี้ จะทำให้คนเป็นยังไง
พอมาอยู่ที่นี่ก็เลยไม่ช็อคมากนัก แต่จะว่าไป เราถือว่าค่อนข้างโชคดีที่ได้เพื่อนร่วมงาน(ซึ่งจริงๆ คือพี่ๆ) ที่เป็นกันเอง และยิ่งโชคดีกว่า เมื่อพี่ๆทีมเทรนเนอร์ วัยไม่ต่างกันมาก เลยสนิทกันได้เร็ว (สัปดาห์ที่สองก็ไปเดินตลาดนัดกับพี่แล้ว)
แต่การทำงาน ถือว่าค่อนข้างหนักนะ ตอนแรกก็ไม่อะไรมากนักกับการทำงานวันเสาร์ รู้แต่แรกแหละว่าทำงานวันเสาร์ด้วย แต่ไม่คิดว่าทำเต็มวัน และไม่เคยคิดว่าการทำงานวันเสาร์เป็นอะไรที่ทรมานใจเหลือเกิน
ที่ทรมานไม่ใช่เพราะว่ามันเยอะนะ แต่เพราะมันคือ วันเสาร์! นึกออกป่ะ แบบว่าปกติพอวันศุกร์เราก็…เฮ้ พรุ่งนี้ได้หยุดแล้ว และก็หยุดตั้ง 2 วัน
แต่พอทำงานวันเสาร์นี่สิ พอวันศุกร์ก็…เฮ้ย พรุ่งนี้ตูต้องมาทำงานนี่หว่า -*-
เลยเห็นคุณค่าของวันเสาร์ขึ้นมาทันที (เค้าถึงว่าไม่เห็นค่าสิ่งที่มีอยู่ จนมันจากไป) แล้วขอโทษนะ วันเสาร์ก็เลิกงานซะ 5 โมงครึ่งเลย เต็มๆ
มันเลยเป็นธรรมดาที่พอ 4 โมงปุ๊บ ก็จะคิดแล้วว่า เสาร์นี้เราจะทำอะไรดีน้าา พรุ่งนี้ได้หยุดแล้ว…เฮ้ วันเดียว.
ช่วงเดือนแรก ไม่มีเสาร์ไหนที่เราอยู่ที่ห้องเพื่อพักผ่อนยาวถึงวันอาทิตย์เลย ต้องแอ่นไปปิ่นเกล้า ไปนอนกับแฝด หรือบางทีก็แอ่นกลับบ้าน ได้อยู่บ้านแค่แป๊บเดียว ก็ยังจะกลับ
บอกตรงๆ ว่าช่วงแรกที่มาอยู่ที่บางนา เป็นอะไรที่ “เหงามาก” มันยังไม่ชิน
แต่ตอนนี้ดีขึ้นละ กลายเป็นคนติดทีวีไปเลย ละครหลังข่าวนี่ดูทุกเรื่อง มีการซื้อแผ่นหนังมาดูด้วย
ตอนนี้ก็ได้แต่ตั้งใจเรียนรู้งาน และตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด กะมาตักตวงประสบการณ์เต็มที่
เผื่อว่าวันข้างหน้าเราจะมีกิจการเล็กๆ ของตัวเองบ้าง (เริ่มจะเพ้อ)
วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน เดี๋ยววันต่อไปค่อยว่ากันอีกที กลับบ้านดีกว่า
17:53
