วันศุกร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554
ตามตารางปฏิทินการศึกษา วันนี้จัดว่าเป็นวันที่มีการเรียนการสอนวันสุดท้ายของปีการศึกษา 2553
ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของนักศึกษารหัส 50 หรือนักศึกษาปี 4 แทบทุกคณะ (ยกเว้นแพทย์ และสถาปัตย์)
และนั่นก็หมายรวมถึงเราด้วย…
ช่วงเข้ามหาลัยใหม่ๆ เคยได้ยินรุ่นพี่พูดให้ฟังว่า “สี่ปีในมหาลัย เป็นอะไรที่เร็วมาก” ตอนนั้นยังสงสัยในใจว่า มันจะเร็วกว่าที่อื่นได้ยังไง
จนกระทั่งวันนี้ที่เราได้ใช้เวลาสี่ปี กับชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยจนวันสุดท้าย
เชื่อแล้วว่า “สี่ปีในมหาลัย เป็นอะไรที่เร็วจริงๆ”
ในแง่ของการเรียน ถือว่าเป็นอะไรที่ผ่านไปไวมาก เมื่อมาย้อนมอง
แต่ในขณะนั้น การจะผ่านไปได้แต่ละเทอมของเรา เป็นอะไรที่หนักหน่วงที่สุดของชีวิต
เพราะการที่ไม่ได้รักในสิ่งที่ทำ ทำให้เราเกิดความรู้สึกว่า “ต้องทำ” มากกว่า “อยากทำ”
จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการฝืนใจเกิดขึ้น
แต่นั่นก็เป็นการฝืนใจที่เราได้เลือกเอง และถ้าย้อนกลับไปได้ เราก็คงจะเลือกเหมือนเดิม
เพราะสิ่งสำคัญและมีคุณค่ามากที่สุด คือสิ่งที่เราได้มาระหว่างการเดินทางที่ฝืนใจนี้นั่นเอง
ในแง่การใช้ชีวิต ถือว่าเป็นสี่ปีที่คุ้มค่าของเรา
กบตัวอ้วนจากบ้านนอก ได้ออกจากกะลา เปิดหูเปิดตา เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
อะไรที่ไม่เคยคิดจะทำ ก็ได้ทำ อะไรที่เคยคิดว่าง่าย ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
ส่วนอะไรที่เคยคิดว่ายาก ก็ไม่ได้ยากเกินกว่าความพยายามของคน
เหนือสิ่งอื่นใด สี่ปีนี้ ทำให้เราได้รู้จัก และเข้าใจตัวเองมากขึ้น
ได้รู้ว่า ความพยายามที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งต่างๆ รอบตัว จะไม่เกิดประโยชน์เลย
ถ้าเรายังไม่รู้จักและเข้าใจตัวเองให้ดีเสียก่อน
ขอบคุณทุกสิ่งที่นำพาให้ชีวิตเรามาสู่จุดนี้
ขอบคุณทุกคนที่ได้รู้จัก ได้ร่วมงาน ได้ทำให้เราได้เรียนรู้
ขอบคุณทุกโอกาสที่มอบให้
ขอบคุณทุกความช่วยเหลือทั้งจากมือที่มองเห็น และมือที่มองไม่เห็น
ขอบคุณประสบการณ์ ที่หล่อหลอมให้เราเป็นเรา อย่างที่เราเป็น
ขอบคุณความผิดพลาด ที่ย้ำเตือนให้ฉุกคิดก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร
ขอบคุณมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง
ขอบคุณมหาวิทยาลัย ที่ให้ทุกอย่าง
